Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Λαρς, το περσικο πουλι

Μια φορα κι εναν καιρο, στα βαθη της Περσιας, ζουσε ο Λαρς, ενα μικρο και χαριτωμενο πουλακι, αλλα διαφορετικο απο τα αλλα. Ο Λαρς δεν εκανε παρεα με τα αλλα πουλια.Δεν τα ακολουθουσε στο κυνηγι της τροφης, στα παιχνιδια και τις βολτες τους.Ηταν βεβαια αποδημητικο πουλι και εφευγε μαζι τους το χειμωνα προς τα πιο ζεστα κλιματα, αλλα προτιμουσε να κραταει μια αποσταση απο το κοπαδι, ισα ισα για να μην μενει μονο απεναντι στους κινδυνους του ταξιδιου.Ναι, τα αλλα πουλια θεωρουσαν τον Λαρς παραξενο, κυριως γιατι δεν καταλαβαιναν γιατι προτιμουσε να βρισκεται κοντα στους ανθρωπους.Ο Λαρς αγαπουσε τους ανθρωπους.Τους εβρισκε ενδιαφεροντες και παρα τις ιστοριες των πουλιων για τους κακους κυνηγους που σκοτωσαν τη φαμιλια τους η κινδυνευσαν και τα ιδια και γλιτωσαν την τελευταια στιγμη, ο Λαρς δεν τους φοβοταν.Ετσι οταν τα αλλα πουλια εκαναν βολτες στην πολη ανεμελα, ο Λαρς καθοταν σε ενα χαμηλο πεζουλι απεναντι απο την αγορα της πολης.
Ηταν μικρη η πολη που διαλεξαν να περασουν αυτο το χειμωνα. Οι ανθρωποι ηταν ζεστοι και φιλοξενοι αλλα και γκρινιαρηδες και κουτσομποληδες, οπως σε ολες τις μικρες πολεις.Ο Λαρς απολαμβανε να παρακολουθει ολες τις συζητησεις, τους καυγαδες αλλα και τις ομορφες χαρουμενες στιγμες τους στο παζαρι.Και οταν εφτανε το μεσημερι ο Λαρς ενιωθε πολυ μονος. Ειχε προσπαθησει να ακολουθησει τους ανθρωπους στα σπιτια, τις ταβερνες και τα καφενεια τους, αλλα καθε φορα κινδυνευε πολυ.Και ετσι αρκετες ωρες εμενε μονος στο πεζουλακι.Την περισσοτερη ωρα αναροτιοταν αν εκανε καλα που ειχε ξεκοψει απο τα την παρεα των αλλων πουλιων και ανησυχουσε αν την επομενη φορα θα τον δεχονταν μαζι τους.Την υπολοιπη ωρα ονειροπολουσε για εναν ανθρωπο που θα γινοταν φιλος του.
Πολλοι ανθρωποι καθονταν στο πεζουλι του Λαρς.Πιο πολυ απο ολους συμπαθουσε τα παιδια γιατι παντα του εδιναν σημασια.Φοβοταν ομως να μη δεθει μαζι τους γιατι γρηγορα ερχονταν να τα παρουν οι γονεις τους παντα φουριοζοι να προλαβουν τις δουλειες τους.Συνηθως τα αφηνε να τον χαιδευουν λιγο και μετα πεταγε μακρια, με φοβο μηως καποιος προλαβει και του δεσει το ποδι και το κλεισει σε καποια μικρη χρυση φυλακη οπως πολλα απο τα μικρα πουλακια σαν κι αυτον.
Αργα το μεσημερι εκεινης της ημερας ο Λαρς ηταν πολυ μελαγχολικος.Ολη μερα κανεις δεν ειχε πλησιασει το πεζουλι του να ξαποστασει λιγο.Ενιωθε πολυ μονος και σκεφτηκε να κανει μια βολτα στην πολη μεχρι να' ρθει το απογευμα που καταφταναν οι χαρουμενες παρεες των παιδιων με το τσερκι και τη μπαλα, και να αγαλιασει με τις γελαστες φωνουλες τους. "Ψιτ, ψιτ, πουλακι!", ακουστηκε μια γλυκεια φωνουλα διπλα του, "Μη φυγεις δε θα σου κανω κακο!",γυρισε καπως τρομαγμενος ο Λαρς και αντικρυσε το ομορφοτερο πλασμα που ειχε συναντησει μεχρι τοτε.Μια κοπελα, με μακρια καταμαυρα μαλλια, μεγαλα ζεστα μαυρα ματια και το πιο γλυκο χαμογελο που ειχε δει ειχε γυρει στο πεζουλι του. Κουβαλουσε μια μεγαλη βαρια σταμνα και μαλλον κατηφοριζε στην βρυση της γειτονιας.Ο Λαρς εχασε τη λαλια του, παγωσε και δεν ηξερε τι να κανει.Δεν μπορουσε να κουνησει ουτε φτερο και η κοπελα γελασε δυνατα"Χα, χα χα!Γιατι εμεινες ετσι ακινητο; Μηπως θελεις να σε χαιδεψω;" και πριν προλαβει να αντιδρασει απλωσε το μικροκαμωμενο της χερακι και τον χαιδεψε τρυφερα."Ειμαι η Γκλεν" ειπε το κοριτσι" και θα' ρχομαι να σε βλεπω καθε μερα!", και εφυγε χοροπηδωντας χαμογελαστη στελνοντας του ενα πεταχτο δροσερο φιλι."Ερωτευτηκα εναν ανθρωπο" αναστεναξε ο Λαρς καθως μια μεγαλη παρεα απο παιδια ξεχυνοταν στο δρομο μπροστα του, φωναζωντας και γελωντας...
Tην επομενη μερα το κοριτσι περασε απο το πεζουλακι και ειδε το πουλακι και του μιλησε ωρα πολυ. αλλα το πουλακι επρεπε να παει να βρει τροφη και της ειπε: ελα το βραδακι παλι να κατσεις κοντα μου. Kαι ο ηλιος εδυσε και το κοριτσι δυσκολευτηκε να βγει απο το σπιτι.Δεν θα μπορουσε να ζητησει κατι τετοιο απο τους γονεις της ηταν πολυ αυστηροι.Αλλα το κοριτσι λαχταρουσε τοσο να δει το πουλακι που σκεφτηκε να το σκασει απο το παραθυρο.οταν εφτασε στο πεζουλακι ομως ο Λαρς δεν ηταν εκει. Η νυχτα ηταν γλυκια και σκεφτηκε να κατσει να τον περιμενει."Δεν μπορει θα γυρισει, δεν μου ειπε καληνυχτα!".
Ηταν ενα παραξενο κοριτσι η Γκλεν.Φαινομενικα εμοιαζε να μην διαφερει απο τα αλλα κοριτσια της ηλικιας της.Οχι τοσο μεγαλη για να ειναι σε ηλικια γαμου αλλα οχι και τοσο μικρη για να παιζει στους δρομους τσερκι και μπαλα με τα αλλα παιδια.Στην μικρη πολη ηταν δυσκολη η μοιρα των γυναικων.Οταν εφταναν σε ηλικια γαμου ο πατερας διαλεγε με ποιον η κορη θα περνους το υπολοιπο της ζωης της.Τα κριτηρια ηταν κατα βαση οικονομικα.Η οικογενεια της Γκλεν ηταν φτωχη αλλα αξιοπρεπης. Δεν θα εδιναν την μοναχοκορη τους σε καποιον πλουσιο αλλα ανεντιμο.Αλλα ηταν ακομα νωρις για να σκεφτει ο πατερας τησ Γκλεν ολα αυτα.Η Γκλεν ομως ηξερε πως αυτη η ωρα δε θα αργουσε να 'ρθει και ειχε καταστρωσει ενα σχεδιο αποδρασης.Αγαπουσε πολυ τους γονεις της αλλα δεν την μπορουσε αυτη τη σκλαβια.Επρεπε να πεταξει ελευθερη και να βρει μακρια την τυχη της, να την ορισει μονη της και να βρει την ευτυχια.
Ολα αυτα συλλογιζοταν οσο περναγε η ωρα και ο Λαρς δεν φαινοταν πουθενα.Ηταν περιεργο αυτο που αισθανθηκε η Γκλεν οταν τον αντικρυσε την προηγουμενη μερα.Ηξερε πως ειναι πουλακι, δηλαδη ζωο δηλαδη κατι που ειναι χαριτωμενο ομορφο αλλα τοσο μακρια απο την ανθρωπινη φυση.
Η Γκλεν αγαπουσε πολυ τα ζωα.Ειχαν στον κηπο ενα γαϊδαρακο και μια κατσικουλα.Δεν αρεσε διολου της Γκλεν που ο γαϊδαρακος επρεπε να κουβαλαει τοσα βαρη.Ο πατερας τον πηγαινοεφερνε πολλες φορες καθε μερα, απο το ξημερωμα κιολας, για να κουβαλησει πραματιες που θα πουλαγε στο παζαρι αλλα και τα ψωνια του σπιτιου.Η μητερα δεν τον συμπαθουσε γιατι ηταν πια γερικος και παραπονιοταν στον πατερα πως επρεπε να παρουν εναν αλλο.Αλλα η Γκλεν αγαπουσε το κακομοιρο ζωο και ηξερε πως οταν εκαναν αυτες τισ συζητησεις τα μεγαλα γλυκα του ματια θαμπωναν:"ο γαϊδαρακος καταλαβαινει οτι δεν τον θελουν πια..."Απο την πλευρα της η κατσικουλα εδινε γαλα στο σπιτι και ηταν ακομα μικρουλα και παιχνιδιαρα, εδινε μια νοτα χαρας στο σπιτι.Η Γκλεν επεμενε να την πηγαινει βολτα οπως ενα σκυλακι και οι γονεις της θεωρουσαν αυτο το καμωμα λιγακι παιδικο αλλα της αφηναν με μια σιωπηλη συνενοχη.
Αυτο ομως που ενιωσε για τον Λαρς δεν ηταν το ιδιο οπως με τα ζωακια στο σπιτι της.Σα να μπορουσε να δει μεσα απο το βλεμμα του τον εαυτο της.Σκεφτηκε:"Λες να ειναι μαγεμενο αυτο το πουλι; Λες να με βοηθησει να φυγω απο εδω;".Και καθως η ωρα περνουσε και δεν ακουγε πεταρισμα των φτερων του μικρου πουλιου, η αγωνια της μεγαλωνε...

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

της δικαιοσυνης Ηλιε νοητε....

ολοι οσοι με γνωριζετε ξερετε ΠΟΣΟ βαριεμαι τα τυπου ειδησεογραφικα - κουτσομπολιστικα blogs η δεν ξερω τι.Αν με ρωτησετε ειλικρινα τα βρισκω 80% κιτρινα - 10% ανακριβη - 10% πληροφοριακα.Γενικα δεν εχω τις καλυτερες σχεσεις με τις "ειδησεις" οπου κι αν ειναι αυτες ειτε γιατι απο μικρη ο αριστερος μπαμπας με επεισε οτι στον καπιταλιστικο μας κοσμο ολα ειναι στημμενα και μελετημενα οποτε δεν εδινα ποτε σημασια, ειτε γιατι βαριεμαι αφορητα μια στεγνη πληφορορια αν δεν συνοδευεται απο βαθυ φιλοσοφικο στοχασμο.Ιντερνετ,τηλεοραση, εφημεριδες και ραδιοφωνο με ενδιαφεραν μονο για διασκεδαση και επικοινωνια.Σε σημειο που δεν ειχα σχεδον ποτε ιδιαιτερη ενημερωση και για βασικες ειδησεις που με αφορουν γεγονος που με κανει τουλαχιστον να εχω μεγαλη αγνοια για σημαντικα πραγματα που το δικαιολογουσα ομως ως οτι "ειμαι στον κοσμο μου εγω" αν κ μεσα μου σκεφτομουν οτι απλα ειμαι αδιαφορη.Εχοντας λοιπον σχετικες τυψεις αρχισα να δουλευω σε μεσον που οι ειδησεις ηταν το βασικο μας θεμα, και χωρις αυτες δεν θα υπηρχε κ ο αρτος ημων ο επιουσιος. Δυστυχως η ευτυχως δεν εκτιμησα ουτε τοτε ιδιαιτερα την σημασια της ειδησης ακομα και τωρα βαριεμαι τις στεγνες πληφοροριες.Και μαλλον θα τις βαριεμαι παντα.
Παρ'ολα αυτα ακομα κ αν το συγχρονο οπιο του λαου ειναι η "κιτρινη" πληροφορηση(αναξιοπιστη και απο την κλειδαροτρυπα) δεν μπορω να πω πως δεν συμπαθω τα blogs.Ki αν υπαρχει ενας βασικος λογος που τα συμπαθω ειναι η ΑΝΩΝΥΜΙΑ. Τι σημαιναι αυτο; ΟΧΙ δεν σημαινει οτι κρυβομαι πισω απο το δαχτυλο μου!Γιατι ποιος ειναι ο κυριος λογος που θελουμε να βαλουμε τη τζιφρα σε ενα κειμενο μας; Ελατε τωρα παραδεχτειτε το!Καθαρα απο ψωνιστικη διαθεση.Πιστευουμε οτι ειμαστε καποιοι οτι εχουμε και τις πρωτες ιδεες και θελουμε ολος ο κοσμος να το ξερει!Ετσι λοιπον η ανωνυμια εκτος του οτι εινε η ΒΑΣΙΚΗ δημοκρατικη διαδικασια(βλεπε ΕΚΛΟΓΕΣ) μας εξασφαλιζει οχι μονο την αντικειμενικοτητα του γραπτου μας αλλα και την παντελλη ελλειψη οποιασδηποτε ωφελιμιστικης διαθεσης!Ξερω σας μπερδευω.Αυτο που λεω ειναι οτι η ανωνυμια στα blogs δεν ειναι δειλια. Η ανωνυμια σε τετοιου ειδους γραπτα ειναι απλη αναφορα-κατηγορω η απλα εκπληξη που αφορα μια ειδηση.Απο το μαγιο της Μενεγακη μεχρι τισ μιζες και τα στημενα παιχνιδια. Εδω δεν μας ενδιαφερει τοσο η αληθεια της ειδησης.
Εξαλλου ποιος μας ειπε ποτε οτι η αληθεια ειναι αντικειμενικη; και γιατι ενα γεγονος εχει μονο μια πλευρα; Οιμε δεν ειναι ολα σχετικα; Ξεχασαμε την σοφη προταση του Αινσταιν; Γιατι λοιπον να συζηταται η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της ανωνυμιας στα blogs; Τι θα πετυχουμε με αυτο;Εγω δεν βρισκω να κερδιζει κανεις τιποτα.Ισα ισα.Θα εχουμε απλα να δαχτυλοδειχνουμε ανθρωπους που δεν ξερουυμε καν ποιοι ειναι, γιατι λενε οτι λενε και μετα... το απολυτο χαος. Πρεπει να καταλαβουμε οτι η οποιοαδηποτε ειδηση υπαρχει για να την επεξεργαστουμε οι ιδιοι. Τιποτα δεν λειτουργει DE FACTO! Ki αν δεν θες λοιπον να σκεφτεις τιποτα απο μονος σου κλεισου σε ενα δωματιο και κοιτα τον τοιχο. Αν κ ακομα και αυτος κατι καινουργιο εχει να σου δωσει...

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

Shakespeare Sonnet 116

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments. Love is not love

Which alters when it alteration finds,

Or bends with the remover to remove:

O no! it is an ever-fixed mark

That looks on tempests and is never shaken;

It is the star to every wandering bark,

Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come:

Love alters not with his brief hours and weeks,

But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,

I never writ, nor no man ever loved.



William Shakespeare

(1564 - 1616)

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

ερωτευμενο συννεφο....

παντα αγαπουσα την ποιηση. μπορει να μην εχω διαβασει τοσα πολλα αλλα οτι πεσει στα χερια μου θα το "καταβροχθησω" με μεγαλη λαχταρα... αρκει να ειναι εμμετρο.δε θα ξεχασω οταν μου πηρε ο μπαμπας το "Ερωτευμενο συννεφο". Ναζιμ Χικμετ. Απο το εξωφυλλο σε προδιαθετει. και η ιστορια ειναι... Εκτοτε λατρεψα οτι εχει να κανει με ανατολη.Ποσο ομορφα μπορουν να δωσουν την εννοια του ερωτα, της λατρειας, της εξιδανικευσης του αλλου μεσα απο τοσο απλες φρασεις η ριμες. Ετσι λοιπον ειπα να κατσω να το ξαναδιαβασω. Και να το αφιερωσω.
Οχι δεν ειναι ο πρωτος μου ερωτας. Αυτος ηταν πνιγμενος στο παθος. Το ιδιο καθεαυτο και του ενθουσιασμουμ και της συγκινησης που νιωθουμε ολοι οταν καταλαβαινουμε οτι δεν ειναι κατι που εχει επαναληφθει.
Δεν ειναι καν ο επομενος ερωτας που ειχε ωριμασει λιγο κι ας ειχε παλι αυτη την γνωριμη φρεσκαδα στο παθος και στο βλεμμα. Ειναι κατι τοσο αναπαντεχο. Ιδιως μετα απο μια πικρη γευση που αφησε στο στομα ο επομενος ερωτας καθως το θελω και το συμβαινει δεν εσμιξαν ποτε.... Κι εκει που νιωθεις κυνικος λογικος και απογοητευμενος, τσουπ!
Και λες. δεν γινεται!δε μπορει!οχι παλι! γιατι εχεις τις αμφιβολιες σου. Κι ας ενθουσιαζεσαι παλι κι ας ιδρωνεις κι ας τρελενεσαι.Οχι οχι οχι παλι αυτο οχι αλλες νυχτες χωρις ξημερωμα οχι αλλες αποτομες κ τεραστιες αλλαγες διαθεσεων οχι αλλες πεταλουδες!Μεγαλωσα δεν ειμαι για τετοια θα φαω τα μουτρα μου!
Κι ομως τωρα ειναι πιο δυνατο απο ποτε γιατι τωρα ξερεις τι θελεις. Και αυτο που θελεις ειναι μπροστα σου!Δεν πα να σκαει ο κοσμος κι ο ντουνιας δε παν να ναι οι χειροτερες συνθηκες δε πα να ειναι ολα τοσο πιο δυσκολα τελικα.Αμα δεν παγωσει η κολαση αυτο που ειναι να συμβει δε θα σταματησει γιατι παραδεξου το επιτελους πιστευεις στη ρημαδα την τυχη που σε εφερε σε αυτο τον υπεροχο μονοπατι που οδηγει στην ευτυχια!
Σκεψου λοιπον διπλα πριν κοντοσταθεις.
Ισως να μην εχεις ξανα αλλη ευκαιρια....

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

τραγελαφικες καταστασεις.....

και πανω που λες οτι βγηκα απο το τουνελ.... το φως ηταν απλα ενας αντιπερισπασμος, ισως ενας μικρος φακος που τελειωνει απο μπαταρια οταν σε κυνηγαει ο boogieman... και προσπαθω να ειμαι θετικη γιατι ναι γεννηθηκα μεσα σε ενα ροζ συννεφακι που ακομα πριν σκασω χαμογελαστη ελιποβαρης(ω ναι!!!) θελανε να μου δωσουν μια να πεσω αλλα εγω κρατηθηκα οχι εγω αλλα ισως η λεβεντια και οι αξιες του κρητικου παππου που με τον τροπο του απειλησε πως θα πεσει απο τον Ψηλορειτη αν το συννεφακι του καχεκτικου μωρου γινει βροχη και διαλυθει πριν καν σκασει μυτη στο τουνελ... το συννεφο τα καταφερνει ομως και περναει πανω απο το τουνελ απο γιαγια σε γιαγια απο κρητη σε αθηνα απο την αγωνια του να θες και να μη θες να ανηκεις καπου να αγαπησει απο 3 μηνων εντικτωδως φυσικα το αεροπλανο και να μισησει αργοτερα το πλοιο που θα το παρει απο την ζεστασια τους φιλους τον αγαπημενο λεβεντη παππου.... το συννεφακι προσαρμοστηκε πολυ καλα γιατι πισω στην πρωτευουσα την περιμενε η αλλη ζεστη αγκαλια δυστυχως γεματη καλουδια που την ζοριζουν τωρα λιγακι στην περιφερεια αλλα τοτε σημαινε αγαπη τρυφεροτητα και την αισθηση οτι να ανηκει καπου.δεν περασε ασχημα το καχεκτικο που μετονομαστηκε σε miss piggy.εκανε φιλους αγαπησε με παθος το σινεμα και το mtv και προχωρησε με δυναμη μεσα απο τον χωρισμο την θλιψη την αμφιβολια τον πονο κυριως γιατι αγαπουσε δυνατα τους ανθρωπους γυρω του παντα με μια βαθια μελαγχολια. και εκει ειναι που το συννεφακι μπλεκεται στο τουνελ οχι τοσο εκει χρονικα παντα το φλαρταρε απο μικρο το πλησιαζε αλλα του ξεφευγε.ηταν η αγαπη για τη ζωη και τουσ ανθρωπους ηταν ο ηλιος που ζεσταινε την καρδια του οταν ενιωθε πως να φτανει η ωρα να γινει ψιχαλες.και αρχισε το πηγενελα στο τουνελ πανω κατω μπαινει βγαινει. ηρθαν πολυ δυσκολες ωρες που νομισε πως δε θα καταφερει.πως θα μεινει εκει κλεισμενο με τον επιβατη να ξεπαγιαζει και να φοβαται.ειχε απο μικρο μια μικρη κλειστοφοβια.τωρα τελευταια ειχε καιρο να νιωσει τον ηλιο. τον βλεπει αλλα δεν μπορει να ζεσταθει. οι ανθρωποι που αγαπαει του εφερναν λιγες ακτιδες αλλα ο επιβατης του συννεφου ζεσταινοταν για λιγο και μετα ξυπνουσε απο το ονειρο οπως το κοριτσακι με τα σπιρτα. ωσπου ξεπροβαλλε μια εκτυφλωτικη λαμψη. ηταν μια οαση το καχεκτικο miss piggy κατεβηκε απο το συννεφο χωρις δευτερη σκεψη, το συννεφο ταραχτηκε "μα που παει μονο του δε θα τα καταφερει!". εκανα ενα σαλτο μορταλε και... επεσε στο κενο.το συννεφο ετρεξε και το επιασε την τελευταια στιγμη. το σοκ ομως ηταν πολυ μεγαλο. και τωρα ενω ταξιδευει πανω στο συννεφο και παλι νομιζει πως γυρισε στο τουνελ. νιωθει την ζεστη του ηλιου αλλα δε βλεπει το φως.νομιζει πως ειναι ολα οφθαλμαπατη. ελπιζει σε κατι που θα το επαναφερει.. στην δικη του πραγματικοτητα. εξαλλου ποτε δεν τα πηγαινε καλα με τον εκτος ονειρου κοσμο....

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

προωρες αποφασεις για το νεον ετος....

ξερω βιαζομαι αλλα λογω μεγαλης ψυχομανιακης καταθλας των τελευταιων ημερων με επιασε ενας μηδενισμος και ενω κανονικα θελω τον ουρανο με ταστρα και λαγους με πετραχειλια λεω να το ριξω στον μινιμαλισμο και να δηλωσω οτι θελω απλα
1) να μην ξαναπεσω κατω με μεσες φαρυγγιτιδες(ο Η1Ν1 καλοδεχουμενος) και οτι αλλο...
2)να μην απολυθω πριν με προσλαβουν στο FOX να μονταρω 24
3)να με ανεχονται μεχρι τουλαχιστον τη συνταξη(δηλαδη μεχρι να ψοφησω)οι φιλοι
τελικα μαλλον τα αστρα και οι λαγοι παπαδες φανταζουν πολυ πιο εφικτα.....

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

TOP 20 00S MOVIES!!!!!!!!!!!!

20)Science of Sleep (Michel Godry, 2006)



19)A.I.(artificial inteliggence) (Steven Spielberg, 2001)







18)The lives of others (Florien von Donnersmarck, 2006)



17)Oldboy (Chan-wook Park, 2003)



16)Brokeback mountain (Ang Lee, 2005)


15)Cast away (Bob Zemeckis, 2000)


14)Almost Famous (Cameron Crow, 2000)


13)Hedwig and the angry inch( John Cameron Mitchel, 2001)


12)Love Actually (Richard Curtis, 2003)


11)2046 (Wong Kar Wai, 2004)



10)Kill BIll Volume 2(Quentin Tarantino, 2006)


9)Habla con ella(Pedro Almodovar, 2002)


8)Lost in translation(Sofia Copolla, 2003)


7)Irreversible (Gaspar Noe, 2002)


6)Mullholand drive (David Lynch, 2001)


5)Requiem for a dream (Daren Aronofsky, 2000)



4)The Wrestler (Daren Aronofsky , 2008)

3) Eternal sunshine of the spotless mind (Michel Godry, 2004)


2) Donnie Darko (Richard Kelly, 2001)


1)Marie Antoinette (Sofia Copolla, 2006)


eidiki mnia sto Toy story 2 pou de mpike apla giati eine 1999 alla eine h agapimenh mu pixar film EVER!!!!